صفحه نخست > مقالات > کلیات عفاف > عفّت نظامی
اخبار
عفّت نظامی 

در این قسمت به عفّت آخرین و سخت ترین رکن قدرت یا عفّت نظامی می پردازیم.
قدرت نظامی به توان تسلط و استیلا بر چیزی با توسل به زور و خشونت می باشد به گونه ای که با اقدام قهرآمیز، هدف حذف فیزیکی دشمن و تصرف سرزمین و مایملک اوست. نظامی گری در زد و خورد، برخورد، تصادم و منازعه سخت رخ می نماید در این رابطه منازعه در چهار سطح طیف بندی می گردد:
منازعه در بالاترین درجه و سطح استراتژیکی جنگ -در زبان فارسی- در زبان انگلیسی، War و در زبان عربی محاربه نامیده می شود. منازعه در این سطح معمولاً در حد نزاع کشورها با یکدیگر خواهد بود. پایین ترین سطح منازعه پیکار در زبان فارسی، Martial در زبان انگلیسی و مقاتله در زبان عربی است که نزاع تن به تن را شامل می شود. یک جنگ از یک تا هزاران نبرد تشکیل شده است، در یک نبرد از یک تا هزاران رزم وجود دارد و یک تا هزاران پیکار یک رزم را می سازند.1 
   
منازعه در همه ارکان قدرت موضوعیت دارد و در هریک از عرصه های سیاست، اقتصاد، فرهنگ، اجتماعیات و نظامی گری رخ می نماید. اما ملموس ترین و فیریکی ترین نوع منازعه در نظامی گری است. زیرا عمدتاً در جنگ نظامی، نبرد نظامی، رزم نظامی و پیکار نظامی، هدف حذف فیزیکی دشمن، نابودی او و تصرف سرزمینش خواهد بود.
عفاف در نظامی گری، در هر چهار حوزه منازعه نمود می یابد:
1- جنگ عفیف
2- نبرد عفیف
3- رزم عفیف
4- پیکار عفیف
این چهار حوزه منازعه عفیف را رقم می زند، نظامی گری با عفت که خدا را مرکز دانسته و خود را پیرامون او تعریف می کند. در این نظامی گری شهوت تسلط بر مایملک، و هست و نیست دیگران با غارت و چپاول سرکوب می گردد. این نظامی گری دوست و دشمن خود را دوست و دشمن خدا می داند. سختی دشمنی را برای عدو خدا از سیاست تا نظامی گری بالا می برد و قوای خویش را برای سربلندی اسلام فراهم می آورد.   
وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ وَ آخَرينَ مِنْ دُونِهِمْ لا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‏ءٍ في‏ سَبيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ.2
هر نيرويى در قدرت داريد، براى مقابله با آنها [دشمنان‏]، آماده سازيد! و (همچنين) اسبهاى ورزيده (براى ميدان نبرد)، تا به وسيله آن، دشمن خدا و دشمن خويش را بترسانيد! و (همچنين) گروه ديگرى غير از اينها را، كه شما نمى‏ شناسيد و خدا آنها را مى‏ شناسد! و هر چه در راه خدا (و تقويت بنيه دفاعى اسلام) انفاق كنيد، بطور كامل به شما بازگردانده مى‏ شود، و به شما ستم نخواهد شد!
چنین نظامی گری که منافع، شهوات و هوی و هوس خود را لجام زده و برای خدا قیام می کند، همانا جهاد فرع هفتم دین اسلام است که با دشمنان خدا أشّداء علی الکفار و با خودی ها و دوستان خدا رحماء بینهم است. این جهادگری با تأسی به امام خویش فریاد هیهات من الذله سر می دهد که اگر فی سبیل الله، بکشد یا کشته شود در هر دو صورت ظفرمند و پیروز است. این نظامی گری در دل خود پاسداری از انقلاب اسلامی از ازل تا ابد، مقاومت، دفاع و امنیت را نیز شکل می دهد.
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا في‏ سَبيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ.3 
هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگانند! بلكه آنان زنده ‏اند، و نزد پروردگارشان روزى داده مى‏ شوند.
پاورقی
1. www.andishkadeh.ir.
2. قرآن کریم، سوره انفال، آیه 60.
3. قرآن کریم، سوره آل عمران آیه 169.



تاریخ: ۱۳۹۳/۰۸/۰۵
منبع: پژوهشکده عفاف
نظرات: